Bij deze loodgieter lekte het thuis onlangs als een malle. Dat had te maken met een bekende valkuil voor ondernemers: invullen voor een ander. Dit is wat er mis ging:

Ik ben de afgelopen maanden wat nieuwe dingen gaan uitproberen met mijn blogs. In het najaar mailde ik ze bijvoorbeeld wekelijks als nieuwsbrief. Als er dan eentje bovenuit sprong qua reacties, postte ik die blog ook op LinkedIn. Dat was ongeveer eens per maand.

Door die sporadische blogs op LinkedIn viel mij op dat mijn connecties het wel verrekte leuk vonden. Mijn artikelen sloegen aan. En hoe: ik kreeg veel reacties, nieuwe connectieverzoeken en extra volgers. Het leverde me zelfs een paar nieuwe klanten op, wow!

 

Doe meer van wat goed loopt

Als iets onverwacht goed blijkt te werken, is dat een teken. Dan ‘moet je er iets mee’. Dus besloot ik afgelopen januari om die blog voortaan ook elke week op LinkedIn te plaatsen.

Klinkt logisch, toch?

Maar toch voelde dat niet helemaal eerlijk tegenover mijn nieuwsbrieflezers. Want wat is dan nog de toegevoegde waarde van die nieuwsbrief? Waarom zou iemand nog op mijn maillijst blijven staan als ik diezelfde blog ook openbaar publiceer?

 

Stekker eruit

Je hebt mensen die heel lang twijfelen en je hebt… mij. Beslisser. Knopendoorhakker. Gaan we links of rechts? Mooi. Hop, klaar en doorrrrrr.

De keuze was: nieuwsbrief aanhouden of de stekker eruit? Oh ja, en mijn abonnement voor het e-mailprogramma moest eind maart weer verlengd worden, dus een prima moment om goed te evalueren wat het nut nog is van die nieuwsbrief. En die resterende 2 maanden is een mooie periode om de mensen op de lijst te laten overstappen naar mijn posts op LinkedIn.

Hoe ziet mijn marketing eruit als ik stop met de nieuwsbrieven? Dan heb ik 1 plek om mijn blogs op te plaatsen in plaats van 2, ik bespaar een paar tientjes per jaar op het e-mailprogramma en ik houd een lekker opgeschoonde marketing over. Vooral dat laatste houd ik van: simpel en overzichtelijk. Prima, die stekker gaat er dus uit.

Mooi. Hop, klaar en doorrrrr.

 

‘Fijne stok achter de deur’

Sinds de eerstvolgende nieuwsbrief sloot ik steevast mijn mail af met ‘Half maart stop ik met deze nieuwsbrieven en plaats ik mijn wekelijkse nieuwsbrieven openbaar op LinkedIn.’ En natuurlijk vroeg ik de lezers om even te controleren of ik al in hun LinkedIn netwerk zat.

Een uur later ontving ik een reactie van een lezer, tevens klant: ‘Nee, niet stoppen met deze nieuwsbrieven in mijn mailbox!’

Ach, wat fijn dat ze de mails zo waardeerde. In de weken daarna kreeg ik vooral reacties van mensen die benieuwd waren naar mijn blogs op LinkedIn, omdat ze eigenlijk niet zoveel met dat platform doen. ‘Het is een mooie stok achter de deur om daar actiever te worden’ mailde een klant letterlijk.

 

‘Ik denk dat je een fout maakt’

Tijdens de LinkedIn workshop van maart besprak ik de mogelijkheden van Artikelen. Een klant, tevens trouwe lezer van mijn nieuwsbrief, voelde dat het moment daar was om mij een spiegel voor te houden.

‘Joyce, ik denk echt dat je met die nieuwsbrief een fout maakt. Ik merk de afgelopen weken dat ik ze op LinkedIn niet zo vaak tegenkom, terwijl ik je mails wel altijd lees. Kost dat programma dan zoveel dat je ermee stopt?’

-‘Oh nee, dat kost me iets van 90 euro per jaar ofzo.’

‘Wat?! Zo weinig?!’ Het ongeloof spatte uit zijn ogen: ‘Ik zit hier dankzij díe mails, daardoor zag ik deze workshop voorbij komen en kocht ik dit ticket. Alleen al dankzij mij heb je jouw jaarlijkse kosten eruit. Anders had ik hier echt niet gezeten hoor.’

*slik *

-‘Zo had ik het nog niet bekeken.’ In gedachten rende ik terug naar die mailtjes van lezers: ‘En nu je het zegt heb ik meer reacties gehad van mensen dat het lastig is om me wekelijks op LinkedIn te volgen. Terwijl ze mijn mailtjes wel steeds lezen. Ik ga dit zeker heroverwegen, maar nu eerst de rest van deze workshop.’

Een half uur later is de groep zelf bezig met een opdracht en zie ik op mijn telefoon dat ik mail heb gehad van een klant over onze volgende sessie. Ze sluit af met ‘Ik vind het trouwens heel jammer dat je stopt met je blog via de mail. Ik lees ze graag en mis ze sowieso op LinkedIn.’

Ik kan niet anders dan in de lach schieten. ‘Oké, je hebt gelijk, de nieuwsbrief gaat door. Ik krijg dit net binnen.’ Terwijl ik de mail hardop voorlees, wordt zijn grijns steeds groter.

‘Zie je wel! Ik dacht al dat ik niet de enige zou zijn die het jammer vond dat je mails stoppen.’

Een andere deelnemer valt hem bij: ‘Nou, hier ook zo eentje hoor.’

Ik mailde 2 dagen later naar de mensen op mijn maillijst dat ik het besluit heb teruggedraaid. In de uren daarna ontvang ik meer dan 25 juichende reacties per mail en app. Zelfs bij de bakker werd ik erop aangesproken door de dame achter de balie. ‘Goh, wat fijn dat je toch doorgaat met je nieuwsbrief, ik las het net.’

De immense bevestiging werd gewoon eng.

 

De lessen die ik hieruit trok

Ik betrap ondernemers tijdens een sessie er wel eens op dat ze in een valkuil stappen. ‘Ga nog eens terug naar wat je net zegt, dat over (…). Weet je dat zeker of ben je nu aan het invullen voor je klant?’

Ik zie ze denken en merk daarna aan hun gezicht dat de eye-opener is geland. ‘Verrek ja, dat weet ik helemaal niet zeker.’ 

Schoorvoetend moet ik nu zelf toegeven dat ik in die valkuil ben gestapt: ik heb ingevuld voor mijn lezers. En krijg gelukkig deze bloedeerlijke feedback, zodat ik het tij nog kan keren.

Het abonnement is verlengd en de blogs staan voor de komende weken weer ingepland. Nu draai ik het om: ik vraag de nieuwsbrieflezers niet meer om mij op LinkedIn te volgen, maar vraag mijn LinkedIn-volgers om zich in te schrijven voor mijn nieuwsbrief. De eerste keer dat ik dat deed, bij het artikel ‘Waarom online goeroes floppen op LinkedIn’, leverde het me in 3 dagen tijd 15 nieuwe inschrijvingen op.

 

De échte toegevoegde waarde

Deze blog is niet exclusief voorbestemd voor nieuwsbrieflezers, maar staat ook gewoon op LinkedIn. Dat exclusieve was namelijk helemaal niet de toegevoegde waarde, dat had ik zelf ingevuld.

De échte toegevoegde waarde is de service. De lezer hoeft niet meer te gaan zoeken, maar krijgt het aangeboden in de mailbox waar ‘ie het wil ontvangen. Elke dinsdagochtend, belachelijk vroeg, zodat je het tijdens je ontbijt kunt lezen. Als een warming-up voor deze nieuwe werkdag.

Werk ze!

Gr. Joyce