‘Ik heb ook al een tijdje niet meer geblogd. Zou wel moeten, maar ik heb gewoon geen inspiratie meer. Zelfs als ik er een ochtend voor vrij maak, lukt het me niet.’

Dit is voor mij zo’n uitspraak waarvan mijn alarmbellen als businesscoach afgaan. Omdat de oorzaak helemaal niet in het bloggen zelf zit. Vaak zit er op een hoger niveau in je bedrijf iets mis, waardoor je vastloopt in de uitvoering van je marketing.

Zo, dat was lekker abstract. Hoog tijd voor een concreet voorbeeld, want hier krijg ik zelf een writersblock van.

 

Er was eens…

…een grafisch designer die maar geen nieuwsbrief of lekkere blog voor op haar site uit de pen kreeg. Helemaal opgedroogd was haar inspiratie.

‘Ik snap het niet, want mijn oude blogs deden het supergoed, ook in de SEO. Maar ik krijg er helemaal geen klanten van. Nou, dan zakt de moed je wel in de schoenen hoor.’

Samen namen we haar blogs door. De ene nog sterker geschreven dan de ander: die had echt geen blogtraining nodig. Al snel zag ik een patroon in haar boodschap, waardoor haar blogs alle commerciële kracht verloren.

‘Je wil toch klanten die hun designwerk bij jou over de schutting donderen?’

-‘Ja natuurlijk, laat mij maar hun website ontwerpen. Of folder.’

‘Waarom leg je in jouw blogs dan uit hoe ze zelf beter kunnen knutselen? Hier schrijf je wat over de beste tips & tricks in Canva. En hier eentje over de lettertypes die ze kunnen gebruiken. Superinteressant en inderdaad logisch dat je vaak via Google gevonden wordt, maar die lezers zijn doe-het-zelvers. En jij wil geen doe-het-zelvers, maar over-de-schutting-gooiers.’

Oeh, verrek. Dan klinkt het ineens heel logisch waarom die blogs zo weinig opleveren. En waarom ze gedemotiveerd raakte door het uitblijvende resultaat.

Met deze nieuwe inzichten leerde ze opnieuw bloggen. Vanuit een compleet andere insteek, maar nog steeds met haar kenmerkende stijl.

 

Er was ook eens…

…een zangdocente die het maar lastig vond om iets te schrijven voor haar nieuwe bedrijfstak: coaching. Met de juiste diploma’s op zak was het nu eindelijk tijd om er ook in de praktijk meer mee te gaan doen.

Voor haar zangschool was het een makkie om steeds nieuwe blogs te bedenken, dat deed ze immers al meer dan twintig jaar. Maar dit was anders. Er kwam maar niets uit haar vingers.

Ook met haar nam ik haar eerdere blogs door. ‘Je schrijft vaak laagdrempelige verhalen over de dingen die je meemaakt in je zangschool. En je krijgt er goede reacties op, helemaal top.’

-‘Ja, dat kost me ook helemaal geen moeite. Ik kan zo een paar blogs uit mijn mouw schudden voor de zangschool. Maar voor de coaching krijg ik het gewoon niet voor elkaar. Ik heb hier wel wat kladjes, maar verder dan dat kom ik niet.’

De kladjes bestonden uit hoogover teksten die zo uit een lesboek kunnen komen. Een enorm contrast met haar zangblogs.

‘Vertel eens: hoeveel coachklanten heb je nu gehad?’

-‘Uhm, in totaal nu vijf, waarvan drie als een soort stageopdracht voor de opleiding en de andere twee zijn wel betalende klanten. Een daarvan is vorige week begonnen.’

‘Oké. En in hoeverre zijn die coachklanten representatief voor jouw doelgroep waar je jezelf nu op richt?’

Au, daar zat dus het pijnpunt. Ze had een handjevol coachees gehad om ervaring op te doen, maar de stageklanten waren twee oud-collega’s en een nichtje. Mensen die haar vooral wilden helpen om haar stage goed te volbrengen. Mensen die niet zouden komen als ze hadden moeten betalen.

Niet representatief dus.

En van die twee betalende klanten kende ze er eentje nog maar amper. Ze had dus welgeteld 1 echte klant die waarschijnlijk wél representatief is voor haar doelgroep.

‘Eigenlijk ken je jouw nieuwe doelgroep nog niet zo goed. Logisch dat die zangblogs er zo uit knallen, terwijl je coachblogs abstract blijven.’

We lieten de blogs voor wat ze waren. Eerst maar eens ervaring opdoen en andere marketingmiddelen inzetten om aan die eerste echte klanten te komen.

 

Mijn meest geforceerde blog ooit

Je las zojuist mijn meest moeizaam geschreven blog ooit. Op maandagmiddag geschreven, terwijl ik op dinsdagochtend altijd mijn nieuwste blog publiceer. Normaal gesproken liggen ze minimaal een week voor de publicatiedag al op de plank.

Zelf heb ik namelijk last van een andere oorzaak waarom het bloggen niet zo soepel gaat: ik heb mijn potje met schrijfcreativiteit er de afgelopen drie weken flink doorheen gejaagd.

Voor het gaafste project dat ik de afgelopen jaren heb gedaan: het Vakantieboek voor Ondernemers.

Eind april bedacht en komende vrijdag gaat het 80-pagina’s-tellende boek opgemaakt en wel naar de drukker. Supercool om te doen natuurlijk en de inspiratie blijft maar stromen, maar het is lastig om vanuit deze rollercoaster weer even terug te gaan naar de orde van de dag. Om mezelf uit die vakantiestemming te trekken en gewoon weer te bloggen over mijn gebruikelijke onderwerpen.

 

Volgende week weer een nieuwe blog, maar dan vol inspiratie geschreven en niet op routine. Want als bloggen als een verplichting voelt, klopt er misschien op een hoger niveau in mijn bedrijf iets niet.

 

Gr. Joyce