Misschien heb je jarenlang als leidinggevende gewerkt, vroeger in loondienst. Was je ergens de teamleider die ervoor zorgde dat het werk gedaan werd, dat de planning rond kwam en dat er afdelingoverstijgend overleg was.

Misschien deed je ook iets met functioneringsgesprekken en beoordelingen. En heb je in die periode zelfs een collega moeten ontslaan. Grote kans dat je er tegenop zag om dat slechtnieuwsgesprek te moeten voeren.

Pfff, dat soort gesprekken waren een eitje vergeleken met de ontslaggesprekken die je als ondernemer te voeren hebt.

 

Je bent de slechtste baas ooit

Als ondernemer ben je een onredelijk kritische baas, zeker voor je eerste paar medewerkers. Je bent namelijk nog gewend om alles in je eentje te doen. Het werk dat die medewerker nu dagelijks doet, deed jij een tijdje geleden nog zelf.

En dat deed je stukken beter…

Want tjongejonge, wat doet die ene medewerker lang over dat klusje. Dat doe jij in de helft van de tijd. En die tweede dame die inmiddels alweer anderhalf jaar voor je werkt: wat vraagt ze nog steeds veel. Zelfs dingen die je al twee keer hebt uitgelegd.

En onlangs kreeg jouw derde medewerker bij een klant een megagrote commerciële kans voor zijn neus, maar hij deed er niets mee. Hij had niets van de kans gezien omdat de medewerker in kwestie te druk bezig was met dat werk dat jij op je sloffen doet.

* poef * weg kans, weg extra omzet…

Aaarghh!

 

En je bent de beste baas ooit

En toch… durf je deze lieve mensen niet te ontslaan. Want ergens weet je wel dat je hun werk niet mag vergelijken met hoe jij dat deed. Jouw lat ligt voor jezelf onredelijk hoog, dan mag je niet verwachten dat een ander er soepel overheen springt.

Er is nog een reden waarom je ze niet durft te ontslaan. Dat is een nieuwe ervaring nu je leiding geeft als ondernemer: je voelt je namelijk financieel verantwoordelijk voor hun gezin.

Je kan zelfs nachten wakker liggen als de liquiditeit van je bedrijf even een dip kent terwijl de loonbetaling eraan zit te komen. ‘Als iedereen maar gewoon uitbetaald krijgt. Desnoods maak ik het geld van mijn eigen spaarrekening over.’

Een pensioenregeling? Eerst iets voor je mensen geregeld hebben, daarna kom je zelf wel een keer aan de beurt.

Die financiële verantwoordelijkheid is waarom je het niet durft om één van je eigen mensen te ontslaan.

Want dan ben jij degene die ervoor zorgt dat ze hun hypotheek of huur niet meer kunnen betalen. Dat ze in financiële problemen komen. Dan ben jij degene die ervoor zorgt dat de kinderen droog brood moeten eten en op kapotte schoenen naar school lopen. En tijdens die nachten dat je toch piekerend wakker ligt en jezelf gek maakt, ben jij in gedachten ook degene die de medewerker eigenhandig de schuldsanering in jaagt.

 

Nieuwe balans als leidinggevende ondernemer

Eigenlijk wil je dat je mensen perfect werk afleveren. Precies zoals je dat zelf doet: snel, foutloos en met extra service voor je klant.

Het duurt even voordat je deze verwachting los kan laten. Het is een acceptatieproces waar vooral jíj een rol in hebt.

Ga nog eens na: wat heb je vooraf afgesproken? Had je een functieprofiel opgesteld bij de vacature? En zo ja, staat erin beschreven dat de medewerker wordt geacht om snel, foutloos en met extra service voor je klant te werken?

Als dat inderdaad het geval is, dan ga je daarover in gesprek als die verwachtingen niet gehaald worden. Bespreek waar het beter kan en overleg wat de medewerker nodig heeft van jou om op dat vlak te groeien. Je weet wel, de ontwikkeling van je mensen faciliteren. Iets dat voor jou als leidinggevende in loondienst nog vanzelfsprekend was.

 

Niet zo perfect

Stonden deze hoge eisen niet in het functieprofiel, maar zocht je ‘gewoon’ een administratief medewerker? Of ‘gewoon’ een trainer die jouw lessen kan draaien? Kijk dan nog eens objectief of de medewerker aan de vooraf gestelde eisen voldoet. Vaak is dat namelijk ‘gewoon’ prima in orde.

Of had je vooraf helemaal geen functieprofiel opgesteld? Houd jezelf dan nu een spiegel voor: hoe weet jouw medewerker dan waaraan die moet voldoen? Welke kaders heb jij vooraf meegegeven?

Oei, misschien was je toch niet zo’n perfecte leidinggevende als je zelf dacht…

Net zo niet-perfect als die medewerker. En net zo niet-perfect als elk ander mens trouwens. Relax man, wees realistisch. Verwacht wat je werkelijk mag verwachten van je personeel. En leer te accepteren dat je jezelf niet kan klonen.

Trouwens, moet je ook niet willen. Grote kans dat je knettergek zou worden van een tweede Jij in je bedrijf.

 

Het slechtnieuwsgesprek

Natuurlijk hoef je niet alles te accepteren. Niet-functioneren is niet-functioneren. Als de loondienst-leidinggevende in jou tot dezelfde conclusie komt als de overkritische ondernemer-leidinggevende, dan is het beter om afscheid van deze medewerker te gaan nemen.

Als je gesprekken over het functioneren hebt gevoerd, de afspraken samen met je medewerker hebt vastgelegd, hem of haar de oprechte kans hebt gegeven om zichzelf te verbeteren, maar er is niets veranderd… dan is het klaar.

‘Maar die WSNP dan? En die arme kindertjes die met een lege maag op kapotte schoenen naar school moeten?!’

Doe effe niet zo hysterisch. Laat de financiële verantwoordelijkheid voor dit gezin liggen waar die ligt: bij het gezin zelf. Die medewerker heeft misschien al lang een financiële buffer opgebouwd voor een tegenslag als deze. Die heeft misschien gewoon een partner die ook voor een inkomen zorgt. Die heeft recht op WW. En als het meezit, zit jouw medewerker helemaal niet lang thuis, maar heeft ‘ie zo weer iets anders gevonden.

 

Relax. Leer om zowel de overkritische jij áls de overbezorgde jij de mond te snoeren. Dat werkt voor je mensen een stuk fijner en jij hebt je nachtrust weer terug.

 

Gr. Joyce